دل مجنون

 

داریوش پیر نیاکان :سه تار

 

جمشید عندلیبی : نی

 

مرتضی اعیان : تنبک

A

 

۱      ای پــيك پـي خجسته كه داري نشان دوست

 

                                        با مـا مگو بجز سخن دل نشان دوست     در آمد بيات ترك

 

 

۲      حال از دهان دوست شنيدن چـه خوش بود

 

                                         يـا از دهان آنكه شنيد از دهان دوست     در آمد بيات ترك

 

 

۳      اي يـــار آشنــا ، عَـــلم كاروان كـجاست؟

 

                                         تــا سر نهيــم بـر قدم ســاربان دوست     جامه دران

 

 

ـــ      گـــر زر فــداي دوست كننــد اهل روزگار

 

                                          ما سر فداي پاي رسالت رسان دوست      ــــ

 

 

۸،۴    دردا و حسرتا ! كه عنانم ز دسـت رفت                                          ۴. داد

 

                                          دستم نمي رسد كه بگيرم عنان دوست  

                                              ۸.قرچه ،رضوي فرود به دلكش، برگشت به ترك

 

 

۵      رنجور عشق دوست چنانم كه هر كه ديد

 

                                          رحمــت كند ، مگر دل نا مهربان دوست        فيلي

 

 

۶       گــر دوست بنــده را بكـشد يــا بپـــرورد 

 

                                           تسليـم از آن بنده و فرمان از آن دوست       دلكش

 

 

ـــ       گــر آستيـن دوست بيـفـتد بـه دست من

 

                                            چندان كه زنده ام سرِ من و آستان دوست       ــــ

 

 

۷      بي حسرت از جهان نرود هيچ كس به درد

 

                                            الا شهيــد عشـق بـه تيـر از كمـان دوست       قرچه

 

 

۹      بــعد از تــو هيــچ در دل ســعدي گذر نكرد

 

                                      وان كيست در جهان كه بگيرد مكان دوست      در آمد بيات ترك

 

                                                                   { سعدی-دیوان اشعار-غزلیات}   

           

B

 

۱      نـــفس بـــر آمــد و كـــام از تـو بــر نـمي آيد

 

                                  فـــغان كـــه بـخت من از خواب در نمي آيد     در آمد افشاري

 

 

۲      صبــا بـه چــشم مـن انداخت خاكي از كويش

 

                                    كـــه آب زنــــدگــي ام در نــــظــر نـــمي آيد     جامه دران

 

 

ـــ      قــــد بـــلـنــد تـــرا تــا بـه بـــر نـــمي گـيــرم

 

                                      درخــــت كــام و مـــرادم بـــه بــر نــمي آيد      ــــ

 

 

۳      مــگر بـــه روي دل آراي يــار مــا ور نـــي

 

                                       بــــه هيـــــج وجـــه دگـــر كـــار بر نمي آيد      داد

 

 

۴      مــقيم زلـف تـو شد دل كه خوش سـوا ديدي

 

                                        وز آن غـــريــب بـــلا كـــش خبـــر نـمي آيد     عراق

 

 

ـــ      ز شـسـت صـــدق گشـــادم هــزار تيــر دعا

 

                                         ولـــي چــه ســـود ، يــكي كـــارگـر نـمي آيد      ــــ

 

 

۵      بَســــم حـــكايت دل هسـت بـــا نسيــم سحر

 

                                         ولــــي بــه بــخت مــن امشـب سحر نمي آيد     عراق

 

 

۶      در اين خيال به سر شد زمان عمر و هنوز

 

                                          بــــلاي زلــــف سـيــــاهـت بــه سـر نمي آيد     حزين

 

 

۷      ز بـس كـه شد دل حافظ رميده از همه كس

 

                                           كـنــــون ز حلــــقه ي زلفــت بـه در نمي آيد     جامه دران

 

                                                                                  {حافظ-غزلیات}

 

منبع:كتاب هزار گلخانه آواز،وبلاگ برسي آواز استاد شجريان